Deurne blijft waken over vrijheid en vrede

Vandaag stond ik samen met vele Deurnenaars stil bij een stuk geschiedenis dat nooit mag vervagen. Niet omdat het gemakkelijk is. Wel omdat het nodig blijft.

Op het Wim Saerensplein, aan het monument voor het Deurnese politiekorps dat tijdens de Tweede Wereldoorlog weigerde mee te stappen in het beleid van de Duitse bezetter, herdachten we agenten en officieren die kozen voor verzet. Mensen van vlees en bloed. Met gezinnen. Met angst. Met moed.

Districtsburgemeester Tjerk Sekeris bracht een klare en indringende boodschap. Vrijheid en gelijkheid zijn geen vanzelfsprekendheden. Ze vragen waakzaamheid. Altijd. Zeker vandaag, nu conflicten elders in de wereld opnieuw tonen hoe broos vrede is.

Wat mij vooral raakte, was de aanwezigheid van jongeren. Politie en jeugd zij aan zij. Dat beeld zegt alles. Herdenken is geen stoffig ritueel. Het is een levende opdracht. Een opdracht voor het districtsbestuur, maar evenzeer voor elke Deurnenaar.

Deze agenten kozen destijds voor democratie, solidariteit en vrede. Ze deden dat met grote persoonlijke risico’s. Dat vraagt respect. En meer nog, het vraagt dat wij vandaag dezelfde waarden blijven verdedigen. In onze woorden. In ons gedrag. In hoe we met elkaar omgaan.

Vrijheid en gelijkheid zijn geen hoofdstuk uit een geschiedenisboek. Het zijn grondwaarden die we elke dag opnieuw moeten beschermen. Ook hier. Ook in Deurne.