Ik ben het beu.
Beu om elk jaar opnieuw dezelfde beelden te zien.
Beu om telkens weer te doen alsof we verrast zijn.
Beu om analyses te horen die alles verklaren behalve verantwoordelijkheid.

Na een overwinning. Na oudjaar.
Auto’s in brand. Ramen ingeslagen. Straten vernield. Buren geïntimideerd.
Alsof elke gelegenheid een vrijgeleide is voor chaos.

Laat ons stoppen met onze kop in het zand te steken.
Een aanzienlijk deel van deze jongeren heeft een migratie en moslimachtergrond.
Dat verzwijgen is geen nuance maar lafheid.
Zeker wanneer diezelfde achtergrond wél wordt opgevoerd als diversiteit een troef moet zijn.
Als cultuur en religie relevant mogen zijn bij rechten en faciliteiten dan mogen ze ook benoemd worden bij plichten en ontsporing.

Tegelijk weten we dit.
De overgrote meerderheid van de mensen in dit land ook zij met een migratie en moslimachtergrond wijst dit gedrag resoluut af.
Net daarom mogen we dit niet laten passeren.

Want telkens opnieuw verpest een kleine minderheid het beeld van een hele groep.
Diversiteit kan alleen gedragen worden als we ook durven spreken wanneer ze ontspoort.

Armoede. Uitsluiting. Kwetsbaarheid.
Ja die realiteiten bestaan.
Maar ze bestaan binnen een samenleving die ook veel kansen biedt.
Onderwijs. Gezondheidszorg. Sociale bescherming. Werkmogelijkheden. Rechten.
Geen perfecte samenleving maar wel een die perspectief geeft.

Wie zijn eigen straat kort en klein slaat toont vooral totale vervreemding.

En dan stel ik mij vragen.
Waar zijn de waarden die zo vaak worden gepredikt
Waar is het respect voor het openbaar domein
Voor buren
Voor hulpdiensten

Waar is de islam die spreekt over zelfbeheersing waardigheid en zorg voor de omgeving
Geloof is geen uiterlijk vertoon.
Geen vlag om mee te zwaaien wanneer het uitkomt.
Geen schild om achter te kruipen wanneer men wordt aangesproken.
Geloof blijkt in daden. In beheersing. In zorg voor wat niet alleen van jou is.

En waar is de opvoeding
Ja ouders hebben vandaag minder controle dan vroeger.
Maar verantwoordelijkheid verdwijnt niet omdat ze moeilijker is geworden.

Opvoeding leeft in gezinnen maar ook in scholen verenigingen buurten en gemeenschappen.
Een samenleving die opvoeding laat verarmen oogst ontsporing.

Het meest confronterende
Zelfs in Marokko waar de Africa Cup wordt gespeeld bleven grootschalige rellen uit.

Wie om zijn ploeg geeft viert.
Wie om zijn stad geeft beschermt haar en breekt haar niet af.

En nee het is niet allemaal kommer en kwel.
Er zijn jongeren die wél tonen hoe het moet.
Zoals de jongeren van de Ahmadiyya moslimgemeenschap in Antwerpen die na nieuwjaar vrijwillig de straten opruimen.
Dat is geloof in daden.
Zo ziet verantwoordelijkheid eruit.

Ik heb gisteren het debat in de gemeenteraad gevolgd over de Antwerpse luchthaven. En eerlijk, er vielen me een aantal dingen op die het vermelden waard zijn.

De partijen uit het uiterst linkse spectrum spreken altijd over “de Antwerpenaar” en “de buurtbewoner”, alsof die allemaal tegen de luchthaven zouden zijn. Het tegendeel is waar. Het zijn vooral een handvol mensen die hard roepen, handig met (sociale) media omgaan en daarbij niet terugdeinzen voor misleidende uitspraken of acties. Ze zwaaien met onderzoeken van de Universiteit Antwerpen die beweren dat er in Deurne meer hinder is dan in Zaventem. Wie die studies met een nuchtere blik leest, ziet snel dat ze barsten van de subjectieve aannames.

Laat ons niet vergeten dat het protest vooral uit Mortsel komt. Ingrid Pira kondigde jaren geleden al aan dat ze de luchthaven wou sluiten, en dat blijft doorwerken. Ondertussen tonen de echte buurtbewoners iets anders: trots. Tijdens de viering van 100 jaar Groenenhoek, vlak bij de luchthaven, werd er zelfs reclame gemaakt voor 100 jaar luchthaven. Dat zegt genoeg.

Als de beweringen van links kloppen dat de luchthaven ongezond zou zijn, dan zouden in Zaventem en Charleroi al hele wijken onbewoonbaar moeten zijn. En in het buitenland? Dan zouden miljoenen mensen “doodziek” moeten rondlopen naast luchthavens die honderden keren drukker zijn dan de onze.

Het argument dat Zaventem “vlakbij” is, blijft een grap. Op papier klopt dat, maar in de praktijk verlies je een halve dag. De trein rijdt niet altijd, zit overvol, en probeer daar maar eens met een valies door te geraken. Met de wagen sta je gegarandeerd in de file. Voor linkse partijen is de auto sowieso een taboe, maar als iedereen met de trein moet, geraakt er gewoon niemand nog op. “Vlakbij” geldt enkel als je in Antwerpen-centrum woont, niet voor mensen uit het Waasland, de Kempen of de rest van Vlaanderen.

Wat ook nooit vermeld wordt, is het sociaal belang van onze luchthaven. Ze dient niet enkel voor passagiersvluchten, maar ook voor medische vluchten, orgaantransporten, opleidingen, rondvluchten voor scholen, en voor oudere of minder mobiele mensen. Voor hen zijn Zaventem of Charleroi haast onbereikbaar.

En dan die zogezegde subsidies. Extreemlinks probeert de mensen te doen geloven dat elke passagier gesponsord wordt. Nonsens. De steun van Vlaanderen dekt Europese veiligheidsnormen, niet de tickets van reizigers. De luchthaven is verlieslatend, ja, maar dat komt net door de beperkingen die door diezelfde partijen zijn opgelegd. Ze schieten eerst in de banden en klagen dan dat het voertuig niet vooruitgaat. Ondertussen vloeien miljoenen euro’s subsidies naar actiegroepen en organisaties die minder bijdragen aan de samenleving, maar wél handig weten te lobbyen.

Laat ons eerlijk zijn. Als de luchthaven ooit sluit, wat helaas niet ondenkbaar is, dan zoeken diezelfde groepen meteen een nieuw doelwit: de haven, de petrochemie, noem maar op.

We mogen onze stad niet laten gijzelen door een kleine minderheid die hard roept. Deurne is sterker dan dat. Onze luchthaven is meer dan een landingsbaan: ze is een stukje identiteit, werkgelegenheid en geschiedenis. Een symbooldossier, ja, maar vooral één dat de moeite waard is om voor te blijven vechten.