Ik ben het beu: Rellen zijn geen traditie maar een keuze

Ik ben het beu.
Beu om elk jaar opnieuw dezelfde beelden te zien.
Beu om telkens weer te doen alsof we verrast zijn.
Beu om analyses te horen die alles verklaren behalve verantwoordelijkheid.

Na een overwinning. Na oudjaar.
Auto’s in brand. Ramen ingeslagen. Straten vernield. Buren geïntimideerd.
Alsof elke gelegenheid een vrijgeleide is voor chaos.

Laat ons stoppen met onze kop in het zand te steken.
Een aanzienlijk deel van deze jongeren heeft een migratie en moslimachtergrond.
Dat verzwijgen is geen nuance maar lafheid.
Zeker wanneer diezelfde achtergrond wél wordt opgevoerd als diversiteit een troef moet zijn.
Als cultuur en religie relevant mogen zijn bij rechten en faciliteiten dan mogen ze ook benoemd worden bij plichten en ontsporing.

Tegelijk weten we dit.
De overgrote meerderheid van de mensen in dit land ook zij met een migratie en moslimachtergrond wijst dit gedrag resoluut af.
Net daarom mogen we dit niet laten passeren.

Want telkens opnieuw verpest een kleine minderheid het beeld van een hele groep.
Diversiteit kan alleen gedragen worden als we ook durven spreken wanneer ze ontspoort.

Armoede. Uitsluiting. Kwetsbaarheid.
Ja die realiteiten bestaan.
Maar ze bestaan binnen een samenleving die ook veel kansen biedt.
Onderwijs. Gezondheidszorg. Sociale bescherming. Werkmogelijkheden. Rechten.
Geen perfecte samenleving maar wel een die perspectief geeft.

Wie zijn eigen straat kort en klein slaat toont vooral totale vervreemding.

En dan stel ik mij vragen.
Waar zijn de waarden die zo vaak worden gepredikt
Waar is het respect voor het openbaar domein
Voor buren
Voor hulpdiensten

Waar is de islam die spreekt over zelfbeheersing waardigheid en zorg voor de omgeving
Geloof is geen uiterlijk vertoon.
Geen vlag om mee te zwaaien wanneer het uitkomt.
Geen schild om achter te kruipen wanneer men wordt aangesproken.
Geloof blijkt in daden. In beheersing. In zorg voor wat niet alleen van jou is.

En waar is de opvoeding
Ja ouders hebben vandaag minder controle dan vroeger.
Maar verantwoordelijkheid verdwijnt niet omdat ze moeilijker is geworden.

Opvoeding leeft in gezinnen maar ook in scholen verenigingen buurten en gemeenschappen.
Een samenleving die opvoeding laat verarmen oogst ontsporing.

Het meest confronterende
Zelfs in Marokko waar de Africa Cup wordt gespeeld bleven grootschalige rellen uit.

Wie om zijn ploeg geeft viert.
Wie om zijn stad geeft beschermt haar en breekt haar niet af.

En nee het is niet allemaal kommer en kwel.
Er zijn jongeren die wél tonen hoe het moet.
Zoals de jongeren van de Ahmadiyya moslimgemeenschap in Antwerpen die na nieuwjaar vrijwillig de straten opruimen.
Dat is geloof in daden.
Zo ziet verantwoordelijkheid eruit.