alain-hoeckx-geweld-is-niet-de-oplossing

Geweld is geen mening

Een megafoon in het oor van collega Ridouani. Een terreurdreiging tegen collega Van Doesburg. En wat zie je op de nieuwssites? Lachende gezichtjes, applaus, mensen die roepen: “Goed! Dan luisteren ze misschien eindelijk naar het volk!”

Klinkt stoer. Is dom.

Het volk bestaat niet. In tien jaar politiek heb ik nog nooit meegemaakt dat iedereen hetzelfde dacht. Zelfs over buitenspel in derde provinciale raken we het niet eens. Wat u vindt, is uw mening. Waardevol, zeker, maar niet dé mening van “het volk”.

Geweld gebruiken om te overtuigen is het begin van de ondergang. Als beleidsmakers enkel nog zouden luisteren naar wie het hardst schreeuwt of dreigt, dan mogen we hopen dat die mensen niet uw belangen verdedigen. Want radicalen hebben zelden goede ideeën, hoe luid ze ook roepen.

Agressie goedpraten omdat iemand een andere politieke kleur heeft, is kortzichtig. Vandaag juicht u het toe, morgen bent u misschien zelf het mikpunt. Rood, groen, geel of blauw, allemaal hebben ze hun fans en hun tegenstanders. Dat hoort bij een gezonde democratie. Maar zodra geweld normaal wordt, raakt iedereen schade, ook de goeden.

Ik ben de eerste om streng te zijn voor de politiek. Wie zijn ambt misbruikt, moet eruit. Punt. Maar intimidatie of geweld is geen kritiek, het is lafheid vermomd als verontwaardiging.

“If you can’t stand the heat, stay out of the kitchen”? Met dat soort redeneringen hou je op den duur alleen nog ongure koks over in de politieke keuken. En geloof me, daar wordt niemand beter van.

(dank aan collega Rik Verwaest)

alain-hoeckx-luchthaven-deurne-toekomst-links

Deurne verdient beter dan een klein luid minderheidje

Ik heb gisteren het debat in de gemeenteraad gevolgd over de Antwerpse luchthaven. En eerlijk, er vielen me een aantal dingen op die het vermelden waard zijn.

De partijen uit het uiterst linkse spectrum spreken altijd over “de Antwerpenaar” en “de buurtbewoner”, alsof die allemaal tegen de luchthaven zouden zijn. Het tegendeel is waar. Het zijn vooral een handvol mensen die hard roepen, handig met (sociale) media omgaan en daarbij niet terugdeinzen voor misleidende uitspraken of acties. Ze zwaaien met onderzoeken van de Universiteit Antwerpen die beweren dat er in Deurne meer hinder is dan in Zaventem. Wie die studies met een nuchtere blik leest, ziet snel dat ze barsten van de subjectieve aannames.

Laat ons niet vergeten dat het protest vooral uit Mortsel komt. Ingrid Pira kondigde jaren geleden al aan dat ze de luchthaven wou sluiten, en dat blijft doorwerken. Ondertussen tonen de echte buurtbewoners iets anders: trots. Tijdens de viering van 100 jaar Groenenhoek, vlak bij de luchthaven, werd er zelfs reclame gemaakt voor 100 jaar luchthaven. Dat zegt genoeg.

Als de beweringen van links kloppen dat de luchthaven ongezond zou zijn, dan zouden in Zaventem en Charleroi al hele wijken onbewoonbaar moeten zijn. En in het buitenland? Dan zouden miljoenen mensen “doodziek” moeten rondlopen naast luchthavens die honderden keren drukker zijn dan de onze.

Het argument dat Zaventem “vlakbij” is, blijft een grap. Op papier klopt dat, maar in de praktijk verlies je een halve dag. De trein rijdt niet altijd, zit overvol, en probeer daar maar eens met een valies door te geraken. Met de wagen sta je gegarandeerd in de file. Voor linkse partijen is de auto sowieso een taboe, maar als iedereen met de trein moet, geraakt er gewoon niemand nog op. “Vlakbij” geldt enkel als je in Antwerpen-centrum woont, niet voor mensen uit het Waasland, de Kempen of de rest van Vlaanderen.

Wat ook nooit vermeld wordt, is het sociaal belang van onze luchthaven. Ze dient niet enkel voor passagiersvluchten, maar ook voor medische vluchten, orgaantransporten, opleidingen, rondvluchten voor scholen, en voor oudere of minder mobiele mensen. Voor hen zijn Zaventem of Charleroi haast onbereikbaar.

En dan die zogezegde subsidies. Extreemlinks probeert de mensen te doen geloven dat elke passagier gesponsord wordt. Nonsens. De steun van Vlaanderen dekt Europese veiligheidsnormen, niet de tickets van reizigers. De luchthaven is verlieslatend, ja, maar dat komt net door de beperkingen die door diezelfde partijen zijn opgelegd. Ze schieten eerst in de banden en klagen dan dat het voertuig niet vooruitgaat. Ondertussen vloeien miljoenen euro’s subsidies naar actiegroepen en organisaties die minder bijdragen aan de samenleving, maar wél handig weten te lobbyen.

Laat ons eerlijk zijn. Als de luchthaven ooit sluit, wat helaas niet ondenkbaar is, dan zoeken diezelfde groepen meteen een nieuw doelwit: de haven, de petrochemie, noem maar op.

We mogen onze stad niet laten gijzelen door een kleine minderheid die hard roept. Deurne is sterker dan dat. Onze luchthaven is meer dan een landingsbaan: ze is een stukje identiteit, werkgelegenheid en geschiedenis. Een symbooldossier, ja, maar vooral één dat de moeite waard is om voor te blijven vechten.

alain-hoeckx-nieuwe-website

Nieuwe website N-VA Deurne: weken werk achter de schermen

De voorbije weken heb ik me vastgebeten in een uitdaging die achter de schermen veel groter was dan het lijkt: de lancering van onze gloednieuwe website van N-VA Deurne. Meer dan 600 nieuwsberichten, talloze huis-aan-huisbladen en een volledig vernieuwde structuur werden zorgvuldig overgezet. Het resultaat: een modern en gebruiksvriendelijk portaal waar ik als communicatieverantwoordelijke bijzonder trots op ben.

Wie onze oude site nog kent, weet hoe traag en verouderd alles draaide. De software dateerde uit 2015 en werd zelfs niet meer ondersteund. In IT-termen spreek je dan over het stenen tijdperk. Het was dus hoog tijd voor een update, en ik heb er mijn schouders volledig onder gezet.

De nieuwe website oogt niet alleen frisser en overzichtelijker, maar maakt het ook voor inwoners veel eenvoudiger om hun weg te vinden. Van de wie-is-wie-pagina tot de rubriek van Jong N-VA: alles kreeg een opknapbeurt. Video’s en audio kan je nu rechtstreeks bekijken en beluisteren, en op je smartphone werkt de site eindelijk net zo vlot als op je computer.

Vanuit het nationaal secretariaat klonk er intussen lof: “Jullie hebben de meest complete en gevulde website. Een voorbeeld dat we graag doorgeven aan andere afdelingen.” Dat is een mooie erkenning, maar vooral ook een bevestiging dat de vele avonden en weekends werk niet voor niets zijn geweest.

Als communicatieverantwoordelijke van de afdeling ben ik dan ook fier dat Deurne hiermee een digitale koploper is. Waar andere afdelingen nog aan hun overgang moeten beginnen, kunnen wij onze inwoners vandaag al een veilige, moderne en toekomstgerichte website aanbieden.

alain-hoeckx-pride-vlag-districtshuis

Moederdag is geen tegenvlag

Soms lijkt een vraag op papier onschuldig. Zo vroegen de rechts-extremisten recent waarom we in Deurne wel de regenboogvlag uithangen tijdens Pride, maar niet voor Moederdag. Een vraag die klinkt als: “Gelijke behandeling, toch?” Maar wie even dieper kijkt, ziet dat hier niet zomaar over bloemen en mama’s wordt gesproken. Het is een klassieke truc: een sympathiek, onomstreden thema naar voren schuiven om een bestaand, inclusief gebaar te relativeren. Alsof waardering voor moeders en steun aan de LGBTQ+-gemeenschap elkaar zouden uitsluiten. Dat is een valse tegenstelling.

Pride gaat over gelijke rechten en zichtbaarheid voor een minderheid die dat hard nodig heeft. Moederdag is een warm, breed gedragen feest dat niemand bedreigt en waarvoor geen gelijke rechten-strijd nodig is. Daar zit het verschil.

In Deurne kiezen we ervoor om symboliek met zorg te gebruiken. Een vlag aan het districtshuis is nooit neutraal. Thematrucs waarbij de ene vlag als ‘tegenvlag’ voor de andere wordt ingezet, versterken polarisatie en ondergraven de betekenis van publieke symbolen. Daar doen wij niet aan mee.

Dat wil niet zeggen dat we Moederdag links laten liggen. Integendeel. Ook dit jaar brengen we Deurnese moeders in beeld. Op 15 augustus delen we op onze kanalen het verhaal van een jonge mama die voor het eerst Moederdag viert, gefotografeerd op een herkenbare, groene plek in ons district. Geen vlag aan de mast, maar een verhaal dat raakt.

Want in Deurne eren we onze moeders niet met een tegenreactie, maar met oprechte aandacht. Zo blijft onze boodschap warm, verbindend en eerlijk.

—–

Volledig antwoord:

Het districtsbestuur hecht veel belang aan het zichtbaar ondersteunen van initiatieven die gedragen worden binnen onze samenleving. Dat blijkt onder andere uit de manier waarop het district op sociale media en via de stadswebsite regelmatig inspeelt op feestdagen, acties of lokale verhalen die mensen in Deurne verbinden.

Ook in het kader van Moederdag op 15 augustus werd dit jaar opnieuw bewust gekozen voor een warme en persoonlijke aanpak. Een jonge mama uit Deurne, die dit jaar voor het eerst Moederdag viert, werd geïnterviewd en gefotografeerd op een herkenbare en groene locatie in ons district. Dit verhaal verschijnt volgende week op deurne.be en zal op 15 augustus ook via de sociale mediakanalen van het district gedeeld worden. Op die manier brengen we Deurnese moeders letterlijk en figuurlijk in beeld, met oog voor hun verhaal én onze lokale identiteit.

Wat betreft de suggestie om structureel te bevlaggen naar aanleiding van Moederdag: het district kiest ervoor om dit soort symbolische gebaren zorgvuldig en genuanceerd af te wegen. Het publiek gebruik van vlaggen is immers niet neutraal. Het optrekken van een themavlag, los van officiële of algemeen gedragen symboliek, vraagt om een bredere gedragenheid. In die zin vinden we het geen geschikte of proportionele maatregel om hiervoor structureel vlaggen te ontwerpen of op te hangen aan het districtshuis. We kiezen er liever voor om op een verbindende manier aandacht te schenken aan moederfiguren, via verhalen uit Deurne zelf.

Het is belangrijk dat we zorg dragen voor de ernst en betekenis van publieke symboliek, en vermijden dat symbolen gebruikt worden als reactie of tegenreactie op andere maatschappelijke thema’s. Het district engageert zich liever positief, dan in een logica van relativering of polarisatie mee te stappen.

Samengevat: ook dit jaar wordt Moederdag in Deurne op een warme manier in de kijker gezet. Structurele bevlagging wordt niet weerhouden, net om de communicatie rond Moederdag oprecht en inhoudelijk te houden.

alain hoeckx vlaams belang moederdag

alain-hoeckx-honderd-jaar-unitastuinwijk-deurne-zuid

In Peaky Blinders-outfit tussen de kleurrijke gevels van de Unitaswijk

Deurne-Zuid heeft een wijk die honderd jaar oud werd, maar die jonger aanvoelt dan ooit: de Unitaswijk. Op haar eeuwfeest kreeg deze charmante tuinwijk de stoet die ze verdient, in volle jaren twintigstijl. En ja, ook ik liet me gaan in een Peaky Blinders-outfit, want als we iets vieren in Deurne, dan doen we het goed.

De Unitaswijk is zo’n plek waar buren elkaar nog begroeten als ze buitenkomen, waar kinderen op straat spelen, en waar je tijdens een wandeling even stilstaat om naar de gevels te kijken. Kleurrijke details, originele voordeuren, veel groen: dingen die het verschil maken in een stad.

Dat was niet altijd vanzelfsprekend. Zoals ik daar ook zei:

“In de jaren zeventig is er veel mismeesterd, maar kijk vandaag hoe sterk de bewoners opnieuw kiezen voor authentieke details, originele kleuren en erfgoedbehoud. Het toont hoe krachtig deze buurt is.”

Ik meen dat ook. Erfgoed is meer dan bakstenen: het is de band die buren verbindt, het gevoel van thuis in je straat, het ritme van kinderen die roepen als ze verstoppertje spelen. De Unitaswijk ademt dat, al honderd jaar.

Tijdens de viering mocht ik samen met Tjerk, Elke en de rest van het college een monument onthullen dat herinnert aan deze bijzondere verjaardag. En het mooiste? De tientallen buurtbewoners die erbij waren, van jonge gezinnen tot mensen die hier al meer dan vijftig jaar thuis zijn, allemaal met een glimlach, een pintje, en trots in de ogen.

Deurne is in beweging, maar verankerd in haar wijken. En zolang ik schepen mag zijn, zal ik dat blijven bewaken. Voor de Unitaswijk, en voor elke straat waar we elkaar nog gewoon goeiedag zeggen.

alain-hoeck-reus-rene-en-reus-mieke

Reuzen tussen de tuintjes: smaken van de wereld in Deurne

Zaterdag 21 juni kleurden de Volkstuinen Drakenhof langs de Mortselsteenweg opnieuw als een lappendeken van geuren, kleuren en vlaggetjes tijdens het jaarlijkse Reuzenfeest. Een feest waar je letterlijk tussen de tomaten en courgettes gerechten van over de hele wereld kan proeven, klaargemaakt door de tuinders zelf, recht uit hun eigen stukje grond.

Dit jaar was het een editie met een gouden randje: Reus Rene en Reus Mieke uit Wilrijk vierden hun 10-jarig huwelijk in Deurne! Met hun statige verschijning wandelden ze tussen de bezoekers, kregen hier en daar een knuffel van kinderen en vormden het vrolijke middelpunt tussen de geur van vers gebakken lekkers en de zon die op de volkstuintjes scheen.

Van Armeense dolma’s tot Congolese beignets, van Syrische falafel tot Italiaanse pasta: wie er was, maakte een wereldreis op een bord. En dat allemaal in ons eigen Deurne, tussen de mensen die met veel liefde en werk hun tuintje onderhouden en die gastvrij hun keuken en verhalen openden voor buren en bezoekers.

Bedankt aan VZW De Vrienden van de Volkstuinen, VZW Volkstuinen District Deurne en VZW De Vijver voor de organisatie. Jullie bewezen opnieuw dat je geen vliegtuig nodig hebt om nieuwe smaken en culturen te ontdekken, zolang je maar bereid bent om langs te gaan bij de volkstuinen van Deurne.

Tot volgend jaar voor het Reuzenfeest 2026!

alain-hoeckx-ombudsvrouw-karla-blomme

Deurne spreekt – en de Ombudsvrouw luisterde

Als het ergens in onze stad niet loopt zoals het hoort, dan zijn er gelukkig altijd mensen die luisteren. Karla Blomme, de Antwerpse Ombudsvrouw, bundelde in haar laatste jaarverslag 2024 opnieuw honderden verhalen van Antwerpenaren die zich niet gehoord voelden. En ja, ook in Deurne klonk er gemor. 142 klachten kwamen er vanuit ons district. Daarmee staan we op de derde plaats na Antwerpen-centrum en Borgerhout. In principe op meer dan 85.000 inwoners een klein aantal, gelukkig(!). Toch vielen daarbij enkele dingen op…

Wat stoorde Deurnenaars?

Veel klachten gingen over technische problemen bij Woonhaven – denk aan kapotte liften, vochtproblemen of communicatie die te lang uitbleef. In één schrijnend geval bleef een vrouw op de vierde verdieping wekenlang opgesloten in haar flat omdat de lift stuk was. Haar zoon kreeg van het loket van Woonhaven enkel het telefoonnummer van de liftmaatschappij. Die wees dan weer terug naar Woonhaven. Kafka, maar dan met natte voeten.

Ook het stadsbeheer in Deurne kreeg een veeg uit de pan. Zo was er een pijnlijke situatie rond een urne die onvindbaar bleek na de ontruiming van een nis op begraafplaats Silsburg. Familieleden kregen niet alleen te horen dat de urne weg was, maar ontdekten ook dat er zelfs geen proces-verbaal was opgemaakt van die verdwijning.

Verloren in procedures

De Ombudsvrouw merkte op dat burgers vaak verdwalen in digitalisering en procedures. Deurne is daar geen uitzondering in. Voor wie ouder is of minder digitaal vaardig, is de drempel naar hulp soms te hoog. Denk aan iemand zonder internet die een fietsplaats wil reserveren, maar nergens raakt – behalve gefrustreerd.

Bovendien is het “recht op vergissing” – de kans om een eerlijke fout recht te zetten zonder boete – in Antwerpen nog geen vast beleid. En dat zorgt voor ongelijkheid. Een vergeten registratie in een parkeerapp? Pech. Terwijl de stad wél rekent op begrip als zij zelf steken laat vallen.

Wat leren we hieruit?

Voorheen als raadslid en vandaag als districtsschepen lees ik zo’n verslag altijd met een dubbele bril. Enerzijds zie ik waar het misgaat en wat ons werk moeilijker maakt. Anderzijds toont het waar we verschil kunnen maken. Een telefoon opnemen, een brief duidelijker formuleren, sneller opvolgen. Het zijn geen grote revoluties, maar ze maken een wereld van verschil voor iemand die zich verloren voelt.

De Ombudsvrouw eindigt haar verslag met een mooie zin: “Tussen regels en mensen ligt ruimte voor rechtvaardigheid.” Laat dat nu net de plek zijn waar we in Deurne dag in dag uit proberen te werken.

Dankjewel, Karla

Tot slot wil ik graag Karla Blomme bedanken. Na 19 jaar stopt zij als Ombudsvrouw en gaat ze met welverdiend pensioen. Karla was een stem voor wie zich onmachtig voelde, een luisterend oor voor wie het noorden kwijt was, en een scherpe pen als het bestuur te kort schoot. In een stad waar soms veel wordt geroepen, koos zij steevast voor luisteren. Menselijk, rustig, rechtvaardig. Bedankt Karla, voor je engagement, je vasthoudendheid en vooral: je rechtvaardigheidszin. Antwerpen – en ook Deurne – zijn er beter van geworden.

Geniet van je pensioen, en weet dat je werk hier nog lang zal nazinderen.

Vragenuurtje in Deurne: afspraak met je bestuur, zonder afspraak

We beloofden het in ons bestuursakkoord. En belofte maakt schuld. Daarom organiseren we vanaf dit jaar elke maand een open vragenuurtje met het districtscollege van Deurne. Geen inschrijving nodig, geen drempels. Gewoon een plek en tijd waar je als inwoner je vragen, bedenkingen of bezorgdheden kwijt kan — recht in het gezicht van je bestuurders.

Iedereen welkom
Ben je bezorgd over het groenonderhoud in je straat? Heb je vragen over een evenement, een buurtproject of het gebruik van een plein? Of wil je gewoon eens horen hoe bepaalde beslissingen tot stand komen? Dan ben je van harte welkom tijdens het vragenuurtje, telkens op de avond van de districtsraad.

Let wel: het gaat hier niet om politieke debatten, wel om praktische of persoonlijke vragen waar het bestuur jou graag bij helpt. Zo blijven we als district écht aanspreekbaar.

Praktisch

Waar? Ingang via de trouwingang van het districtshuis (Unolaan)
Wanneer? Van 19 tot 19.45 uur, voorafgaand aan de districtsraad

 Data in 2025

  • Donderdag 19 juni
  • Donderdag 18 september
  • Donderdag 16 oktober
  • Donderdag 20 november
  • Donderdag 18 december

Geen afspraak nodig, gewoon binnenwandelen.

Specifiek een vraag voor mij?

Heb je een vraag die je liever persoonlijk aan mij stelt? Dat kan ook. Elke woensdag tussen 12u en 16u ben ik beschikbaar voor een afspraak. Je hoeft daarvoor enkel bovenaan deze website op de knop Afspraak maken’ te klikken. Zo maken we samen tijd voor wat jij belangrijk vindt — van een simpele bezorgdheid tot een grotere droom voor Deurne.

Andere manieren om je stem te laten horen:
Naast het vragenuurtje zijn er nog twee andere manieren waarop jij als burger in dialoog kan gaan met het bestuur:

  • Vragenmoment bij de fracties van de districtsraad
  • Zelf een agendapunt voorstellen voor de districtsraad

Want ja, Deurne dat zijn wij allemaal — en dus mag iedereen meepraten.

alain-hoeckx-ten-eekhovelei-verbintenis-vzw-harald-de-viking

Een warme plek tegen eenzaamheid: Verbintenis vzw opent open huis in Deurne

Soms heb je geen oplossing nodig, maar gewoon iemand die luistert.
Maandagavond 16 juni opende in de Ten Eekhovelei 123 zo’n plek waar luisteren centraal staat. Geen hulpverlening, geen etiketten. Gewoon: een huis waar je welkom bent. Initiatiefnemer is niemand minder dan Harald Dens, een bekende naam in het Antwerpse – sinds kort van op de markt, en van z’n ondertussen legendarische Antwaarps Pintje.

In het pand vlakbij het toekomstige Ringpark – tot voor kort nog een leeg huis – hangt nu een warmte die je niet met geld kunt kopen. Drie avonden per week opent Harald de deuren voor wie zich eenzaam voelt. Of je nu komt voor een spelletje, een boek, of gewoon een babbel: alles mag, niks moet.

“Eenzaamheid is een sluipend probleem,” zegt Harald. “We scrollen wat af op onze schermpjes, maar echte verbinding wordt zeldzaam. Met dit huis wil ik tonen dat het anders kan. Dat je ook gewoon eens mag binnenstappen, zonder afspraak of verplichting.”

Het open huis is er voor volwassenen vanaf 21 jaar, en draait voorlopig volledig op Haralds engagement – én op de opbrengst van zijn Antwaarps Pintje. Hij wil bewust niet afhankelijk zijn van subsidies, en droomt ervan met steun van vrijwilligers en sympathisanten zijn werking uit te breiden. In Berchem zette hij al iets soortgelijks op, en nu brengt hij die verbindende energie ook naar Deurne.

Ik was zelf aanwezig bij de opening. Als districtsschepen geloof ik rotsvast in de kracht van dit soort burgerinitiatief. Wat Harald hier doet, is geen grootschalige aanpak – maar het is wél groots in betekenis. We bouwen aan een Deurne waar niemand uit de boot valt. Waar warmte en menselijkheid hand in hand gaan. En dat begint bij dit soort plekken, gedragen door mensen met een groot hart.

Boterlaarbaan: eindelijk perspectief na jaren wachten

Vandaag kwam het Agentschap Wegen en Verkeer opnieuw langs het college met een update over de plannen voor de heraanleg van de N116, beter bekend als de Boterlaarbaan. Een dossier dat al jaren aansleept, maar nu eindelijk in beweging komt.

Wie in Deurne woont, weet waarover ik het heb. De Boterlaarbaan stond al jaren bekend als de brokkelbaan van Deurne: smalle fietspaden, versleten asfalt, onveilige kruispunten, weinig groen. Veel beloftes, weinig actie. Tot nu.

Onder het nieuwe bewind van Vlaams minister Annick De Ridder krijgt dit stuk Deurne eindelijk de aandacht die het verdient. En als districtscollege zijn we bijzonder tevreden dat in dit project veiligheid en leefbaarheid eindelijk voorop staan.

Wat staat er op de planning?

  • Brede, comfortabele voetpaden
  • Fietspaden die voldoen aan de richtlijnen
  • Meer groen en minder verharding
  • Behoud van bewonersparkeren waar mogelijk
  • Duidelijkere kruispunten en betere verkeersdoorstroming
  • Betere oversteken en toegankelijke bushaltes
  • Een Hoppinpunt voor wie vlot wil schakelen tussen vervoersmiddelen

Het ontwerp is doordacht en houdt rekening met wat écht telt: de mensen die hier wonen, zich verplaatsen of hun kinderen naar school brengen. De plannen zijn nog niet voor morgen, maar we blijven als district nauw betrokken bij elke stap.

Na jaren van wachten, discussies en halfslachtige lapmiddelen, ziet het er eindelijk naar uit dat de Boterlaarbaan een veiliger, groener en aangenamer stuk Deurne wordt. En dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Meer info hier.