Mijn antwoord op het artikel in GVA van 2 juni 2025

“It’s the duty of the opposition to oppose.”
Die woorden zijn niet van mij, maar van Lord Randolph Churchill, een Britse politicus uit de 19e eeuw. Een wijze uitspraak, want het is inderdaad de taak van de oppositie om kritisch te zijn. Maar ik voeg er graag iets aan toe: wanneer ben je nog een gedragen oppositie?

De liberalen behaalden in Deurne bij de jongste verkiezingen exact 1,9% van de stemmen, oftewel 532 mensen. De man die vandaag het luidst roept in de media, kon 36 mensen overtuigen van zijn visie voor Deurne. Zesendertig. Niet genoeg om een lijn te trekken op een kladpapier, laat staan om het beleid te willen sturen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een vurige verdediger van onze democratie, ook wanneer dat betekent dat je af en toe stevig in de wind moet staan. En ik koester geen leedvermaak — ik weet maar al te goed dat het tij op een dag ook voor de N-VA kan keren. Maar als een lokale krant een artikel wijdt aan een partij die vandaag kritiek uit op plannen die ze in de vorige legislatuur zélf heeft goedgekeurd, dan vind ik dat bedenkelijk.

Participatie? Daar hebben wij meer dan degelijk op ingezet. Alleen is participatie iets anders dan veto-recht. Als je als bestuur nooit zou durven beslissen, zou er nooit één straat aangepakt worden in Deurne. En over die zogenaamde toveroplossingen met bedrijfsparkings en braakliggende gronden? Die hadden we graag maanden geleden al gehoord, tijdens de formele procedures. Toen bleef het stil.

Vandaag lijken sommigen vooral op zoek naar media-aandacht, en liefst met hun kop — letterlijk — in de krant. Dat je als partij een berichtje stuurt naar een journalist: tot daar aan toe. Maar dat een krant daar zomaar in meegaat? Dat zegt voor mij toch ook wel iets…

We bouwen verder aan Deurne. Met wie meewerkt, met wie bijstuurt, met wie durft denken in oplossingen. Niet met zij die schreeuwen vanop de zijlijn, zonder mandaat, zonder inhoud, zonder plan.

Gisteravond was ik aanwezig op de vernissage van EXPO +, de afstudeerexpo van de leerlingen uit het zesde jaar Beeldende Kunst van de provinciale school Avant. De zijvleugels van ons districtshuis werden voor de gelegenheid omgetoverd tot een verrassende tentoonstellingsruimte, boordevol creativiteit en karakter.

Luk Lemmens, gedeputeerde van de provincie Antwerpen én voorzitter van het KMSKA, heette ons welkom met een warme speech. Hij sprak zijn bewondering uit voor het werk van de studenten, en droomde luidop: “Wie weet hangt er ooit werk van een van jullie in het museum.” Een mooie gedachte — en na het zien van deze expo allesbehalve ondenkbaar.

De werken waren boeiend, eigenzinnig en oprecht. Elke creatie vertelde een verhaal. Sommige confronterend, andere dromerig of grappig — maar allemaal met lef en overtuiging gemaakt.

Als districtsschepen ben ik trots dat we deze jonge kunstenaars een podium konden bieden in ons eigen huis. En ik hoop dat deze eerste expo het begin is van een lange artistieke reis voor velen van hen.

EXPO + toonde niet alleen wat jongeren kunnen, maar vooral wie ze zijn. En dat verdient ons respect.

— Alain

Soms valt het je pas op als je er écht op begint te letten. Een buis hier, een kabel daar. Oranje, slordig, wat verloren in het straatbeeld. Tijdens mijn wandelingen door Deurne – en zeker de laatste weken – merkte ik ze steeds vaker op. En ik ben duidelijk niet de enige.

Tijdens een recent overleg met Fluvius heb ik daarom even de tijd genomen om dat gevoel te benoemen. Niet als verwijt, wel als bezorgdheid. Want als schepen voel ik ook mee verantwoordelijkheid. En als voetganger, bewoner, Deurnenaar… zie ik vooral waar het beter kan.

Op sommige plekken liggen die oranje buizen al jaren te wachten op wat komt. Een heraanleg, nieuwe verlichting, betere tijden. Maar intussen ligt het daar wél – soms los, soms scheef, soms op een plek waar dagelijks mensen passeren. En dan wordt het iets dat stoort. Of erger: iets dat gevaarlijk wordt. Denk aan kabels die uitsteken, buizen midden op het voetpad, of plekken waar sluikstort zich nestelt in wat ooit een technische voorbereiding was.

Tijdens datzelfde overleg hebben we ook vooruitgekeken. Want stel dat alle straatverlichting in Deurne ooit volledig verLED is – wat kunnen we dan allemaal? Wel, veel. Dan zouden we bepaalde straten kunnen dimmen in plaats van ze volledig te doven. De lichtsterkte kunnen aanpassen naargelang het moment van de dag, de wijk of een evenement. Of – zoals we bespraken – tijdelijk meer licht voorzien op plekken waar de politie bijvoorbeeld camera’s inzet. Meer controle, meer veiligheid, zonder overlast.

Die toekomst is trouwens niet veraf. Als alles volgens plan verloopt, zal de volledige verLEDding van Deurne rond zijn tegen 2030. Dat lijkt misschien nog ver, maar de voorbereidingen zijn nu al bezig. En dat merken we – soms letterlijk – op ons trottoir.

Ik blijf dit opvolgen – met oog voor wat nu beter moet, én met goesting in wat er allemaal nog kan. Want als we samenwerken, kunnen we van elke straat in Deurne een plek maken waar het fijn en veilig wandelen is. Overdag én ’s nachts.